> Strona gwna > Artyku³y > Apokalipsa > Kod Apokalipsy cz. II

Kod Apokalipsy cz. II
Data 26/06/2010 14:30  Autor Andrzej Struski  Klikni 3858  Jzyk Polish
Zaszyfrowana tre¶æ Objawienia ¦w. Jana otwiera przed nami informacje, które Bóg chcia³ przekazaæ w ukrytej formie.

 
Kod Apokalipsy czê¶æ II

            Zaszyfrowana tre¶æ Objawienia ¦w. Jana otwiera przed nami informacje, które Bóg chcia³ przekazaæ w ukrytej formie. Zgodnie z Jego wol±, spisany przez ¦w. Jana z Patmos tekst, jest zbiorem s³ów, które w tek¶cie otwartym znacz±, co innego ni¿ w ukrytej tre¶ci. Charakter wymowy zarówno tekstu otwartego jak i zaszyfrowanej tre¶ci jest zgodny z wol± Boga. Ta ró¿nica w wymowie, zarówno tre¶ci ukrytych jak i tekstu otwartego, musi byæ w jaki¶ sposób spójna z zamiarami Boga.

            O istnieniu planowanych dzia³añ lub innych wydarzeñ, które czekaj± ludzko¶æ w czasach ostatecznych informowa³y nas ró¿ne proroctwa. Takie prorocze informacje zapisane s± w tre¶ci wielu pism. Czterowiersze Nostradamusa to przyk³ad szczególny z przyczyny ich pozycji medialnej. Proroctwa mo¿emy odnale¼æ w wielu zapisanych wersetach, w tre¶ci Starego i Nowego testamentu, gdzie wypowiedzi tekstu s± mniej lub bardziej wyraziste. Biblia w swym tek¶cie posiada du¿o proroczych informacji, ale tam spisane jest bardzo du¿o tekstu, który nie ma nic wspólnego z Bogiem, czy proroctwami.

            Najwy¿sz± czysto¶æ informacji wykazuj± trzy spisane przez ludzi przekazy, s± to Psalmy Dawida, Apokalipsa ¦w. Jana z Patmos i czterowiersze Nostradamusa. Okre¶laj±c chronologicznie - pierwszym przekazem, który jest spisany by³y tre¶ci zawarte obecnie w Starym Testamencie.

            Nastêpnym w kolejno¶ci by³ przekaz skierowany do ¦w. Jana z Patmos, który zaowocowa³ najbardziej czystym zbiorem informacji. Objawienie ¦w. Jana jest proroctwem, które niesie s³owa Boga maj±ce pomóc ludziom w czasie dni ostatecznych.

            Ostatnim tak spójnym przekazem, by³ przekaz skierowany do Michel’a de Nostredame. Dziêki informacjom, które otrzyma³ w tym przekazie, napisa³ swoje czterowiersze. Dla siebie tylko znanego celu przyj±³ przydomek Nostradamus, z którym to przede wszystkim kojarzono Michel’a, odsuwaj±c na drugi plan jego w³a¶ciwe nazwisko. To posuniêcie niew±tpliwie posiada istotne znaczenie, ³±czy ono swoim sk³adem literowym postaæ Chrystusa, Nostradamusa i logicznie oceniaj±c Syna Cz³owieczego.

            Te trzy spisane proroctwa posiadaj± jedn± wspóln±, lecz jak¿e istotn± cechê. Odczytanie ukrytej tre¶ci w tych wszystkich dzie³ach jest mo¿liwe dziêki zastosowaniu takiego samego klucza.

            Przy pomocy wspólnego klucza, z tekstu tych pism mo¿na odczytaæ ukryt± w nich tre¶æ. Tre¶æ wszystkich pism ukazuje nam takie same postacie i mówi o tych samych wydarzeniach. Wspólne informacje wzajemnie siê uzupe³ni± i wskazuj± to samo ¼ród³o informacji, Boga.

            O ile Psalmy Dawida i Apokalipsa, posiadaj± przypisane im pochodzenie od Boga, to czterowiersze takiego jednoznacznego wskazania ¼ród³a nie posiadaj±. W takim kontek¶cie, w jakim jest wspólne ¼ród³o pochodzenia, istnieje dowód, ¿e Nostradamus równie¿ mia³ przekaz z Nieba. Dowodem na to jest taki sam szyfr, którym mo¿emy odczytaæ tre¶æ wszystkich trzech dzie³. Wiedza, wynikaj±ca z tych trzech przekazów, wi±¿±c je w jedn± grupê tworzy zupe³nie nowy klimat wokó³ prorokowanych wydarzeñ. Te z niepokojem oczekiwane wydarzenia s± szeroko opisane w ukrytej tre¶ci wspomnianych pism. Odszyfrowane tam informacje s± spójne i logiczne.

            Ukryta tre¶æ po odczytaniu ukazuje nam obfito¶æ informacji, która jest wyj±tkowo precyzyjna. Wskazuje szczegó³owe cechy postaci i rzeczy. W tej informacji przekazane s± równie¿ dok³adne opisy, maj±cych nast±piæ wydarzeñ. W tych informacjach mo¿emy odnale¼æ wzmianki o czasie zwi±zanym z prorokowanymi wydarzeniami.

            Jednak najwa¿niejsze informacje zosta³y ukryte w zaszyfrowanej tre¶ci Objawienia ¦w. Jana. Mówi± one o zasadach ¿ycia cz³owieka, które s± niezbêdne dla spe³nienia potrzeb Boga. Zasady te s± ujête w tre¶ci siedmiu zborów. Forma ich przedstawienia wskazuje, ¿e te nakazy s± skierowane do ludzi ¿yj±cych na ziemi w czasie ostatecznym. Nakazy te wykazuj± takie cechy w³asne, które okre¶laj± ich tre¶æ jako zapis maj±cy zadanie skierowania zak³óconej, uczuciowej drogi ¿ycia cz³owieka, na drogê ¿ycia w rado¶ci i szczê¶ciu. W tre¶ci Objawienia po¶rednio wskazany jest czas prorokowanych wydarzeñ. Stan rozwoju religii i kultury religijnej w tre¶ci tych przekazów jest przez Boga potêpiany. Wskazywany stopieñ zak³ócenia kultur religijnych, a w szczególno¶ci wskazanie cech tych zak³óceñ, daje mo¿liwo¶æ okre¶lenia czasu wydarzeñ. Nast±pi± one, gdy wskazywane cechy ¿ycia cz³owieka bêd± odpowiada³y proroctwom.

            Zadziwiaj±ca jest precyzja, z jak± ¦w. Jan opisuje te stany zak³óceñ. Nie móg³ ich rozpoznaæ z perspektywy czasu, w którym ¿y³, mimo to opisuje je w sposób prawid³owy. Mo¿na wyt³umaczyæ tak± sytuacjê tylko w jeden sposób, ¦w. Jan spisa³ s³owa, których sam nie rozumia³, a pozna³ je zmys³ami ducha. Z tekstu, który napisa³ skorzystali twórcy religii i teologii chrze¶cijañskiej. Mogli, dziêki tekstowi Apokalipsy, opacznie go odczytuj±c, stworzyæ boski bicz. Rzuciæ na kolana tych, którzy wykazywali brak pokory. A ich przyk³ad ¿ycia spo³ecznego by³by zgubnym wzorem dla pokornych owieczek w religijnej spo³eczno¶ci. Z ochot± umie¶cili Apokalipsê w Biblii jako pi±t± ewangeliê, nie zapominaj±c o walorach, które z niej ukuli.

            Bóg wiedz±c jak bêdzie siê rozwija³a cywilizacja na Ziemi, przygotowa³ skuteczne narzêdzie dla swego syna, który bêdzie ¿y³ jak zwyk³y cz³owiek w czasach ostatecznych. Apokalipsa w swojej ukrytej tre¶ci ma du¿o ciekawych informacji. Jej tre¶æ dowodzi, ¿e Syn Boga bêdzie ¿y³ w postaci fizycznej, spe³niaj±c swoje zadanie w czasie dni ostatecznych. Wskazuje, jaki rozwój psycho emocjonalny osi±gnie cz³owiek, który nie podda³ siê iluzji.
S± w tre¶ci Apokalipsy informacje, które dowodz±, ¿e tylko ¶wiadomy i niezale¿ny cz³owiek mo¿e spe³niæ potrzebê Boga. W tre¶ci siedmiu zborów wskazane s± b³êdy, których powinni wystrzegaæ siê ludzie, a szczególnie wys³annicy Boga. Równie¿ wskazane s± przyczyny tych b³êdów i sposoby ich unikania.

            W ukrytej tre¶ci Apokalipsy znajduj± siê informacje, które obalaj± mity i przypuszczenia. Te wszystkie gro¼by, które zosta³y u¿yte jako bicz bo¿y nie znajduj± potwierdzenia. A wskazywane plagi, s± gro¼ne dla tych, którzy machaj± palcem i rzucaj± s³owem. Uderz± w tych, którzy siê tego najmniej spodziewaj±. Chroni±cy parasol religii okazuje siê bez znaczenia, a teologiczni przywódcy sami s± nara¿eni na plagi.

            Jakakolwiek znana interpretacja Apokalipsy, to zbiór kontrowersyjnych informacji, które mo¿na ¶mia³o okre¶liæ jako „wyssane z palca”. Z drugiej strony mo¿na zrozumieæ tych interpretatorów i ich mocodawców. Dzia³ali oni pod presj± konieczno¶ci wyja¶nienia niezrozumia³ego tekstu, bêd±cego czê¶ci± Biblii Nowego Testamentu. Nie mogli tej zaszyfrowanej tre¶ci odczytaæ w sposób rzetelny jak nakazuje Bóg, wiêc uczynili, co mogli w celu zadowolenia swoich zwierzchników.

            Jednak takie dzia³anie jest niezgodne z wol± Boga, która jest jasno wyra¿ona w tek¶cie Objawienia ¦w. Jana. Czytaj±cy i s³uchaj±cy powinni powstrzymaæ siê przed naruszeniem jego woli i czyniæ tak jak wskazuj± nakazy. S± one wyra¿one w s³owach Boga w tre¶ci 18 i 19 wersetu 22 rozdzia³u. By ca³± tê, tak wa¿n± dla odszyfrowania tre¶ci Objawienia ¦w. Jana sprawê wyja¶niæ, przytoczê tu tre¶æ wskazywanych wersetów. S± one kluczowe dla prawid³owego i zgodnego z wol± Boga odczytania zaszyfrowanych tre¶ci.

            W tym miejscu nadmieniam, ¿e wersety te znajduj± siê w polskim t³umaczeniu Objawienia ¦w. Jana, w tek¶cie Biblii Gdañskiej. Z wszystkich znanych mi wersji, to t³umaczenie jest wyj±tkowe. Autor tego t³umaczenia dokona³ wielkiego dzie³a i chyba tylko natchnieniem Ducha ¦wiêtego mo¿na wyja¶niæ to, co uczyni³. Informacje zawarte w tek¶cie s± spójne, szyfr kontekstowy ukazuje zgodno¶æ w omawianych kwestiach, a ca³o¶æ mo¿na przeczytaæ jak logicznie u³o¿on±, posiadaj±c± sens ksi±¿kê.

XXII rozdzia³ 18 werset.
„A o¶wiadczam siê ka¿demu
s³uchaj±cemu s³ów proroctwa ksiêgi tej:
Je¼liby kto przyda³ do tego, przyda mu
te¿ Bóg plag opisanych w tej ksiêdze”.


XXII rozdzia³ 9 werset.
”A je¿liby kto uj±³ z s³ów ksiêgi
proroctwa tego, odejmie te¿ Bóg czê¶æ
jego z ksiêgi ¿ywota, i z miasta ¶wiêtego,
i z tych rzeczy, które s± napisane w tej
ksiêdze”.


            Przytoczone tu wersety, s± pierwszymi, które nale¿y przeczytaæ przystêpuj±c do interpretacji tre¶ci Apokalipsy ¦w. Jana. Jest to niezbêdne do prawid³owego rozszyfrowania ca³ej tre¶ci Objawienia Boga, które tylko wówczas bêdzie zgodnie z Jego wol±. Jest ona wyra¿ona w postaci nakazów i okre¶la zasady postêpowania dla ka¿dego, zarówno czytaj±cego, jak i s³uchaj±cego.

            Uzasadnieniem niezbêdnego zastosowania takiego postêpowania przed interpretacj± jest zasada, która wynika z logicznego dzia³ania cz³owieka. By bezpiecznie poruszaæ siê w nieznanym terenie lub po¶ród nieznanych okoliczno¶ci, nale¿y w pierwszym rzêdzie poznaæ zasady tam obowi±zuj±ce.

            Takim rozpoznaniem zasad dla tre¶ci Apokalipsy jest zapoznanie siê z nakazami jej twórcy. Odpowiednie sformu³owanie, które jednoznacznie przedstawia nakazy, jest ujête w tych dwóch wersetach. Okre¶laj± nam one, w jaki sposób nale¿y odczytywaæ tekst i jak korzystaæ z informacji tam zaszyfrowanej.

            Czytan± lub s³uchan± tre¶æ, nale¿y oceniaæ logicznie i w prostym znaczeniu. Bóg ostrzega przed dodawaniem jakichkolwiek warto¶ci, których nie wskazuje warto¶æ s³ów zawartych w spisanym tek¶cie. Z drugiej strony nie mo¿na pomin±æ nawet jednego s³owa lub jego pe³nego znaczenia. Logicznego znaczenia, które wynika z warto¶ci tego s³owa. Ka¿de s³owo nale¿y dok³adnie odczytaæ i zinterpretowaæ.

            Teraz odczytam pierwsze, zaszyfrowane kontekstowo informacje. S± one ukryte w tre¶ci tych dwóch wersetów.
Dwa przytoczone tu zwroty wykazuj± bardzo du¿e podobieñstwo, oto ich brzmienie:
            "A o¶wiadczam siê ka¿demu s³uchaj±cemu s³ów proroctwa ksiêgi tej: Je¼liby kto przyda³ do tego,” zwrot z 18 wersetu, i z 19 wersetu w zwrocie, który jest napisany na pocz±tku wersetu, bêd±c w naturalny sposób dalszym ci±giem pisemnego przekazu z poprzedniego wersetu; „A je¿liby kto uj±³ z s³ów ksiêgi proroctwa tego” w dalszym ci±gu, nie dodaje postaci czytaj±cego , tylko nadal mówi o s³uchaj±cych. Gdy kilkakrotnie przeczytamy tekst tych zwrotów zauwa¿ymy, ¿e wystêpuje tu pewne niedomówienie, czy jest ono celowe? Widoczne jest ono w jednoznacznym wskazaniu tych, którzy s³uchaj±, przy braku wskazania czytaj±cego, lub tych, którzy czytaj±. By byli s³uchaj±cy, musz± równie¿ byæ czytaj±cy, jednak¿e jest tu, do¶æ szczególne pominiêcie postaci czytaj±cego.

            Bior±c pod uwagê z³o¿ono¶æ formy zaszyfrowania tekstu i ogrom informacji w tre¶ci zawartej, trudno by³oby pos±dziæ twórcê tego szyfru o brak precyzji. Z tego wynika, ¿e niedomówienie jest celowe.

Jaki wiêc cel, mia³ na wzglêdzie twórca tego szyfru?

            Takim celem, mo¿e byæ sposób przekazania nakazu odczytania kolejnych, lub w ró¿nych miejscach tekstu rozmieszczonych wersetów, gdy ich tre¶æ jest spójna kontekstowo, jako jednego zbioru informacyjnego. Szyfr kontekstowy zastosowany w tek¶cie Objawienia ¦w. Jana, oparty jest na okre¶lonych zasadach. Nale¿y przyj±æ, ¿e jedn± z tych zasad jest obowi±zek ³±czenia warto¶ci odczytanej tre¶ci, zawartej w tek¶cie wersetów lub zwrotów. £±czenie warto¶ci nale¿y wykonaæ, gdy wystêpuj±cy tam temat lub postaæ, wykazuj± wspólne cechy. W taki sposób odnajdziemy, dalsz± czê¶æ informacji w kolejny, lub w ró¿nych miejscach zapisanych wersetach.

            W przypadku 18 i 19 wersetu 22 rozdzia³u, wskazane zwroty ³±cz± siê cechami okre¶laj±cymi proroctwo ksiêgi Objawienia. ¦w. Jana. S± to okre¶lenia - „s³ów proroctwa ksiêgi tej” z 18 w. i „ksiêgi proroctwa tego” 19 w. W powy¿szych zwrotach jest ujêty temat, który musimy odnale¼æ. Jest nim, proroctwo ksiêgi Objawienia ¦w. Jana.
            Musimy odnale¼æ wersety, w których s± zawarte takie zwroty. Wersety z zapisanym w nich zwrotem; „proroctwa”, lub „proroctwo” odczytujemy w chronologicznej kolejno¶ci.
Kolejnym wersetem, który nale¿y braæ pod uwagê jest, wiêc 3 w. I rozdzia³u.
   
I rozdzia³ 3 w.
”B³ogos³awiony, który czyta, i ci,
Którzy s³uchaj± s³ów proroctwa tego,
I zachowuj± to, co w niem jest napisane;
Albowiem czas blisko jest.”


Struski Andrzej